 |
|
|
Citaten
 God
slaat geen acht op
het aanzien van
een mens.
Paulus aan de Galaten
|
 Ik wil de zonde
van iemand anders
niet kennen.
Let niet
op wat schadelijk is.
Je hebt er niets aan.
Als iemand
boze dingen over je zegt,
moet je 'm helpen.
Als iemand
iets goeds over je zegt,
moet je dat
aan God teruggeven.
(broeder Egidius)
|
 Soms, wanneer de ziel
er niet in het minst
op bedacht is,
en er niet
in het minst naar verlangt,
raakt God de ziel
op goddelijke wijze,
bepaalde herinneringen
aan Hem
veroorzakend.
(Johannes van het Kruis) |
 Als je haar volgt, verdwaal je niet.
Als je haar aanroept, wanhoop je niet.
Als je aan haar denkt, vergis je je niet.
Als zij je steunt, val je niet.
Als zij je beschermt, vrees je niet.
Als zij je leidt, word je niet moe.
Als zij je begunstigt, bereik je je doel.
(Bernardus van Clairvaux over Maria)
|
|
 Als je rustig en alleen zit,
ontvlucht je drie oorlogen:
horen, spreken en zien.
Het enige waar je
de hele tijd tegen vecht
is je eigen hart.
(Abba Antonius)
|
|
In verband met de zomer-retraite wordt het eerstvolgende citaat geplaatst op 9 augustus. |
 Een gevangene in ketens
kan niet vluchten.
Zo kan een denken
dat gevangen zit in emotie
ook niet de plaats
van geestelijk gebed
ontdekken.
Gepassioneerde gedachten
misbruiken het.
Het kan daardoor niet
resoluut en rustig zijn.
(Evagrius Ponticus)
|
 Ga alleen
in je cel zitten.
Jouw cel zal je
alles onderwijzen.
(Abba Mozes) |
 Een broeder vroeg
aan een kluizenaar:
'Abba, als iemand
met roddelpraat komt,
moet ik hem vragen om
op te houden met praten?'
'Nee.'
'Waarom?'
'Omdat wij ook roddelen.
We zouden dan iemand vragen
iets te doen wat
wijzelf niet kunnen doen.'
'Wat is dan het beste om te doen?'
'Het beste is om te zwijgen.
Stilte is beter voor ons
en voor anderen.' |
 Een broeder vroeg Poëmen:
'Hoe moet ik mij gedragen
daar waar ik woon?'
Poëmen antwoordde:
'Wees voorzichtig
als een vreemde
en waar je ook bent,
verwacht niet
dat men serieus neemt
wat je te zeggen hebt.
Doe dit en je zult
vrede ontdekken.'
|
 Evagrius sprak heel intelligent
tijdens een ontmoeting.
Toen gaf de priester als commentaar:
'Abba, als u in de wereld zou leven,
zou u waarschijnlijk
een leidende bisschop zijn,
maar u bent ver weg,
in de afzondering.'
Dit vervulde Evagrius
met goddelijk verdriet,
maar verstoorde niet zijn vrede.
Half gebogen haalde hij Job aan:
'Ik heb een of twee keer gesproken,
maar nooit weer.'
(relaas over Evagrius Ponticus)
|
|
 Het enige bezit
van één van onze broeders
was een boek
van de evangeliën.
Hij verkocht het
en gaf de opbrengst
aan de armen.
Wat hij zei
was de moeite waard
om te onthouden:
"Ik heb het boek verkocht
dat zegt dat ik
mijn bezittingen
moet verkopen
en het geld geven
aan de armen."
(Evagrius Ponticus)
|
 Terwijl de wereld draait,
staat het kruis.
(zinnebeeld van de Kartuizers)
|
 Als ik voor anderen bid,
verlies ik mezelf en
word ik de ander gelijk,
maar daarin
word ik dan gevonden
door de goddelijke liefde,
die de hele mensheid
vol mededogen
in haar armen houdt.
(Henri Nouwen)
|
 Beschouwend bidden
in de stilte
is een discipline
waarbij men probeert
de geest leeg te maken
van zelfzuchtige zorgen
in een poging zichzelf
in harmonie te brengen
met de realiteit.
(Sara Maitland, "Stilte als antwoord") |
 Richt mijn leven op,
naar uw belofte;
beschaam mij niet
in mijn verwachting.
(psalm 119, 116)
|
|
 De kerk nodigt tot contemplatie uit.
Wat zij ziet, is er en is er niet.
Wat zij ziet, is een belofte:
het rijk van God.
Een uitgestelde belofte.
Wat wordt geschouwd,
is nooit te zien.
(André Zegveld)
|
 Hoevelen
die binnen de kerk zijn,
zijn daarbuiten.
En hoevelen
die er buiten zijn,
zijn binnen.
(kerkvader Augustinus )
|
 Het is een nauwe poort
die naar de verrijzenis
van Pasen leidt:
reinheid, eerlijkheid,
vergevingsgezindheid.
Alhoewel nauw,
een ieder kan er doorheen,
niemand uitgezonderd.
Achter de poort ligt / licht
verlossing en bevrijding:
God.
(een broeder van het Stille Leven)
|
 Hij deed mij
het kleed
van de bevrijding aan,
hulde mij
in de mantel
van de gerechtigheid.
(profeet Jesaja)
|
 Gij hebt uw Zoon gegeven
voor onze bevrijding,
zijn dood heeft
onze schuldigheid
doorkruist,
ons lot heeft Hij
ten goede gekeerd.
(uit de Paasjubelzang)
|
 Broeder,
jouw levensstijl
staat op een bijzondere wijze
in het teken van God;
je stelt daarmee ook
een teken naar de wereld.
Je krijgt toebedeeld
een grote Vreugde
in het religieuze leven,
je ziet af van de verstrooiingen
die de wereld te vergeven heeft;
onderschat die tekenwaarde niet,
het is de profetische dimensie
van het monnik-zijn.
(uit de regel monniken in de stad, broeders van het stille leven)
|
 Wie bij God wil komen,
moet geloven
dat Hij bestaat en
dat Hij beloont
allen die Hem zoeken.
(brief aan de Hebreeën) |
|
 Zeg heel de Waarheid
- maar gebogen -
een Omweg leidt naar 't Doel
De waarheid die te plotseling daagt
is voor een zwak gevoel - te fel
Zoals men Bliksem rustig uitlegt
aan ieder angstig Kind
zo moet de Waarheid langzaam gloren
opdat zij niet verblindt.
(Emily Dickinson)
|
 Als je een hart hebt,
dan kun je gered worden.
(abt Pambo, 4e/5e eeuw)
|
|
 Om naar het diepe
te kunnen varen
op Jezus' woord,
is het bijna noodzakelijk
dat wij eerst
vruchteloos gezwoegd hebben
in de nacht.
Zo gaat dat
met de ontwikkeling
van een gelovig leven,
we hebben
Gods rijkdom
niet per direct op zak.
(uit een preek van broeder Bernard)
|
 Ik ken slechts
twee levensfilosofieën:
de eerste begint
met het vasten
en eindigt in
het feest;
de tweede begint
bij het feest
en eindigt met
schele hoofdpijn.
(mgr. Fulton Sheen) |
 Aanbidding, ah!
Het is een woord van de hemel.
Me dunkt dat je het kunt omschrijven
als de extase van de liefde.
Het is de liefde,
verpletterd door de schoonheid,
de kracht
van de onmetelijke grootheid
van de Geliefde.
Ze valt in een soort onmacht,
in een volle diepe stilte.
Over deze stilte sprak David,
toen hij zei:
"De stilte is uw lofzang" (ps. 65, 2).
Ja, dat is de mooiste lofzang,
want zij zingt eeuwig
in de schoot
van de rustige Drie-eenheid.
Zij is ook de
"laatste inspanning van de ziel
die overstroomt
en niets meer te zeggen weet".
(Elisabeth van de Drie-eenheid) |
 De cel wordt bewoond
door een liefhebbende Vader.
Dag in, dag uit,
met Zijn zachtheid,
Zijn almacht,
Zijn vasthoudendheid
laat Hij Zijn kind
zijn plannen,
zijn dromen over heiligheid,
zijn illusies,
zijn masker,
zijn menselijke steunpunten,
zijn vertroostingen,
zijn zekerheden
opgeven,
opdat
-beetje bij beetje-
het geloof
de fundamentele helderheid wordt
van Zijn heilige.
(bron: monastieke familie van Bethlehem, Maria Tenhemelopneming en de H. Bruno) |
 Al wordt ons leven
heel duidelijk
gestructureerd
door de regel,
het is toch het leven
met zijn gestage en onvoorziene loop
dat de monnik
naar zijn innerlijke mens voert,
waar hij de stem van God beluistert
en waar
een nieuwe mens wordt gevormd.
Het huidige moment
is het alles overheersende.
Dat heeft zijn volheid in zichzelf
en het is altijd actueel en volkomen nieuw.
(een kartuizer) |
 Geduld
is de metgezel van
wijsheid.
(kerkvader Augustinus) |
 Dieu cherche
des adorateurs.
(God zoekt
aanbidders)
|
 Monnik word je niet, je bent het.
Ergens, op een dag, gebeurt het.
Je komt erachter dat dit je weg is.
En gaandeweg
leer je leven met die wetenschap,
gaandeweg groeit het besef in je
dat het onontkoombaar is.
Je weet dat je je leven
alleen nog hand in hand
met God wilt leven.
(website Abdij Sion) |
 De vraag waar je woont
is wezenlijker
dan de vraag
wie je bent.
(Peter Sloterdijk) |
 Als Christus duizendmaal
geboren zou zijn
in de stal van Bethlehem,
maar niet in ons hart,
dan was zijn geboorte
waardeloos.
(kerkvader Augustinus) |
 De nacht, d'indringend-stille,
Voorafgaand aan het schemerlichte dagen,
Muziek van zuiver zwijgen,
Eenzaamheid vol van klanken,
Het avondmaal dat opwekt
en verliefd maakt.
(Johannes van het Kruis, Geestelijk Hooglied)
|
 In de volstrekte stilte en eenzaamheid
wordt de mens op aangrijpende manier
verbonden met God,
de enig nog aanwezige.
'Nooit ben ik minder alleen
dan wanneer ik alleen ben'.
(Willem van St. Thierry) |
 Zoals er vogels zijn die zingen
omdat er een stem oprijst
uit hun binnenste,
Zo zijn er mensen die geloven,
niet uit angst en
niet uit hoop op beloning,
maar omdat zij
krachtens hun wezen
niet anders kunnen.
(Abel Herzberg) |
 In Louisville, op de hoek van de Vierde en de Walnutstraat, in het midden van de winkelbuurt, werd ik ineens overweldigd door het besef dat ik van al die mensen hield, dat zij bij mij hoorden en ik bij hen, dat wij geen vreemden voor elkaar konden zijn al kenden wij elkaar niet eens.....
Niet dat ik de realiteit van mijn roeping in twijfel trek... Mijn eenzaamheid is echter niet van mij alleen, want ik zie nu hoezeer zij ook anderen toebehoort - en dat ik er voor verantwoordelijk ben, niet enkel voor mezelf maar ook voor de anderen. Omdat ik me één voel met hen, ben ik aan hen verplicht alleen te zijn en wanneer ik alleen ben, dan zijn zij niet 'zij', maar mijn eigen zelf. Er bestaan geen vreemden!
(Thomas Merton, trappist) |
Ik heb geleerd
hoe moeilijk het is
om in de eenzaamheid
een gevoel van
stabiliteit en eigenwaarde
te bewaren.
(nancy klein maguire) |
 |
|
 Het kartuizer leven wordt gewoonlijk aangeduid
met 'eenzaamheid'.
Als het begrip daar ophoudt,
als het concept
niet meer dan dat bevat,
dan is het kartuizer leven
niet alleen een belediging voor de mens,
maar ook voor zijn Schepper.
We zouden ervan moeten houden
om met anderen te zijn.
God heeft het zo geschapen,
en iedere neiging
in een andere richting
is een verdorvenheid
van de menselijke natuur.
Wij zoeken eenzaamheid op,
maar nìèt vanuit de wens
niet met anderen te zijn;
wij zoeken juist met
een tegenovergestelde reden.
(uit een preek)
|
Ik ontdekte dat ik  minder en minder te zeggen had,
tot ik uiteindelijk stil werd
en begon te luisteren.
En in de stilte
hoorde ik de stem van God.
(Sören Kierkegaard) |
 Velen 'proberen' de stilte uit en komen verrukt terug.
Maar zij hebben nooit
echt ervaren
welk een totaal beroep die stilte doet op het mens-zijn.
Terwijl zij in hun kluis waren, wisten ze
dat ze het weekend weer thuis zouden zijn of aan zee.
Maar de stilte is verre van romantisch.
(waarschuwende woorden van een novicenmeester)
|
 Net zoals vissen sterven als zij te lang uit het water zijn,
zo verliezen monniken de intensiteit van de innerlijke
vrede als zij te lang buiten hun kluis vertoeven
of hun tijd doorbrengen met mensen van de wereld.
Dus,
net als vissen die naar de zee gaan,
zo moeten wij ons haasten om onze kluis te bereiken;
uit angst dat wij door buiten rond te hangen
onze geestelijke opmerkzaamheid verliezen.
(antonius abt) |
 Min de stilte in uw wezen
Min de stilte die bezielt
Zij die de stilte vrezen
Hebben nooit een hart gelezen
Hebben nooit geknield.
(ds. Carel Steven Adema van Scheltema)
|
 Ik heb vaak gezegd
dat alle ellende van de mensen
maar één oorzaak heeft,
namelijk dat zij niet in staat zijn
rustig in een kamer te blijven.
(Blaise Pascal, gedachten)
|
|
Wanneer je liefhebt, 
kan je ook iets dwaas' doen.
De meest mooie en betekenisvolle dwaasheden worden gedaan uit liefde.
(kartuizer over zijn roeping)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|